en dag met een echte sportwagen mogen rijden. Welke jongen van 7 tot 77 droomt daar niet van. De mogelijkheden om deze droom tot werkelijkheid te brengen zijn echter beperkt. Je kan een auto huren, met het daarbij horende kostenplaatje of je kan er (misschien) eentje lenen van een vriend. Maar telkens ben je beperkt in doen en laten. Echt “hard gaan” is steeds uit den boze. Enkele constructeurs pakken het anders aan en stellen hun producten voor tijdens een training die toegankelijk is voor iedereen. Uiteraard niet gratis, maar je gaat wel op het scherp van de snee. Wij kregen de gelegenheid om de Corvette Performance Training te volgen en trokken daarvoor naar het testcentrum van bandenfabrikant Goodyear nabij Colmarberg in Luxemburg.

Twaalf Corvettes C6 en vier Z06-en wachtten op ons, mooi op een rij. Wat een zicht. Al die pk’s die stonden te trappelen om losgelaten te worden, net als de deelnemers trouwens. Bij de ontvangst werden we opgedeeld in verscheidene groepjes die telkens een onderdeel van het programma zouden afwerken. De deelnemers waren op zijn minst internationaal te noemen. Duitsers, Nederlanders en Franse onderdanen zorgden ervoor dat de instructeurs al hun talenkennis dienden boven te halen. Er werd gestart met een uitgebreide veiligheidsbriefing. Elk groepje trok dan samen met een instructeur naar het eerste onderdeel van het programma. Wij startten met een slipoefening en na een korte uitleg mochten we eindelijk aan de slag. Het was een veiligheidsoefening. Een simulatie van een plots opduikende hindernis of een klapband, die de auto volledig uit ballans brengt. De bedoeling was dat we over een hydraulische plaat reden die ons dan opzij wierp. “Koppeling trappen, even tegensturen en alles weer recht zetten” zei de instructeur. Dat kon toch niet moeilijk zijn. Maar voor ik het goed en wel besefte stond ik al achterstevoren. Hoe kon dat nu! We waren gewaarschuwd dat het brutaal zou zijn, maar dit had ik niet verwacht. Het tegensturen en het weer rechtzetten moest bliksemsnel gebeuren. Na een paar keer rondgegaan te zijn en de nodige instructies had ik het te pakken. Nu wist ik wat de instructeur bedoelde toen hij zei dat dit geen Playstation was. Dit was werken geblazen.
Bij de volgende oefening zouden we actief gaan rijden. Daarnet moesten we de auto weer recht krijgen, nu moesten we hem dwars houden. We gingen driften! De demo van de instructeur was overtuigend. Met beheerste gasstootjes draaide hij een rondje op de piste. De vorige les indachtig zou het wel niet zo eenvoudig zijn. En dat bleek ook al snel. Je moest subtiel en nauwkeurig, bijna met de toppen van je vingers sturen. Het vermogen en het enorme koppel zorgden er voor dat je dit niet zomaar los uit de mouw kon schudden. Teveel, te weinig, zeg het maar. Al wat je fout kon doen overkwam je. Tot plots… ja, dat is het.

Tijdens de lunch werd er druk over en weer gepraat. De andere groepjes hadden het circuit leren kennen en een circuitdoop gehad. Zij waren natuurlijk benieuwd naar onze indrukken en wij naar de hunne. Blijkbaar ging het er behoorlijk hard aan toe. Ik zorgde dat ik op de eerste rij stond toen we weer naar buiten gingen en mocht dadelijk instappen….als passagier in een C6. De piloot lachte me toe dat ik mijn gordel maar goed moest vastgespen. Bij het buitenrijden wuifde ik nog eens naar mijn compagnons. En dan werd ik brutaal in de zetel gedrukt. De 405 pk van de V8 brulden dat het een lust was, de versnellingen vlogen na elkaar omhoog en slechts enkele tellen later gingen we al in de remmen voor een kombocht. Daarna volgde een reeks van korte, vloeiende en langere bochten elkaar zeer snel op. Er zat zelfs een heuveltje in waarbij je niet kon zien waar de piste naartoe slingerde. Maar de piloot, met FIA-GT ervaring, had er geen enkele moeite mee. Met vaste hand laveerde hij de auto vlijmscherp van bocht naar bocht. Op het lange rechte stuk ging het gaspedaal resoluut naar beneden. Ik kroop even achteruit om de snelheidsmeter te kunnen zien. Op het einde van het rechte stuk zag ik de naald tot net voor de 260 per uur komen toen de piloot hard in de remme n ging. Die vervloekte kombocht toch. En zo ging het steeds verder, en sneller. In de bochten voelde je hoe de auto zich vastbeet en net dat klein beetje wegschoof waardoor je je maag voelt kriebelen. Mij moest je alleszins niet komen vertellen dat de Corvette enkel diende om rechtdoor te rijden. Dit ding heeft een dijk van een wegligging.

Voor ik het goed besefte was het alweer voorbij. Nog vol van de adrenaline stapte ik uit, en bracht snel verslag uit bij de rest van de groep. Even later stond ik zelf benieuwd te luisteren naar het wedervaren van de passagier uit de Z06. En wat later was het dan ook mijn beurt. Aan het stuur zat Patrick Herman, ingenieur bij Corvette en één van de testrijders die de wagen op de Nurburgring hebben afgesteld. De Z06 is harder, bruter, sterker, sneller, … .In zijn vrije tijd is hij rallyrijder en dat heb ik gemerkt. Na enkele ronden zette hij de elektronische rijhulpen af om zo het vermogen volledig vrij spel te laten. Met de Active Handling aan is de auto al zeer spectaculair, maar dit sloeg echt alles. Haast elke bocht werd dwars genomen terwijl de V8 brulde dat het een lieve lust was. Aan het einde van de rechte lijn zat de naald boven 270 km per uur, hard in de remmen, de kombocht door en dan weer dwars en dwars en dwars. Heerlijk! Daarna was het aan ons om het circuit te leren kennen. En daarbij moest ik toch even slikken. Zou dit wel lukken? Maar algauw werd ik gerustgesteld. In een vlot maar beheerst tempo reden we achter de instructeur aan. “Gebruik de hele baan, herinner de kijktechnieken, tijdig remmen om goed te kunnen uitaccelereren, …” . De rustige stem van de instructeur gaf voortdurend commando’s. Langzaamaan voelde ik de lijnen beter aan…en werd de auto rustiger, zelfs al gingen we harder. Maar echt hard, dat was voor later zo bleek.

Op het einde van de dag was het voor iedereen verzamelen geblazen. In vier groepjes van drie auto’s gingen we de baan op. En het werd beslist geen wandeling. De pace car (de onze was een knalgele Z06) gaf het tempo aan en dreef dit steeds verder op. Hier en daar zag je al eens een kontje wegschuiven maar de oefeningen die dag hadden onze stuurmanskunsten mooi aangescherpt. Op het rechte stuk was het echt gassen en na enkele passages gaf de display in mijn voorruit 241 aan. Regelmatig werd er van positie gewisseld zodat iedereen achter de pace car kon rijden. Bij de onze kon ik maar aan één ding denken: Gaan met die banaan!! Dit was kicken jongens. Spijtig dat er nog anderen waren die wilden rijden. Met tegenzin stapte ik uit. Wat later wist ik de passagierszetel naast de instructeur te veroveren. Die zat rustig maar geconcentreerd te rijden…en in de achteruitkijkspiegel te kijken. Regelmatig gaf hij via de radio enkele correcties, aanbevelingen of een verdiende “well done”, in alle rust. En dan te bedenken dat ik die dag mijn limieten al een paar keer had verlegd. Rijden met een Corvette is een hele belevenis. Maar rijden zonder te moeten denken aan boetes, banden of remblokken en perfect omkaderd maakt dat een dag als deze een onvergetelijke belevenis wordt. Het is behoorlijk duur, maar als je bedenkt wat er soms wordt uitgegeven aan enkele overbodige accessoires dan is een dergelijke dag zijn prijs meer dan waard.

Meer info vind je bij www.corvette-europe.com of www.commplete.be